Marjon's day zero

Elk jaar rondom kerst organiseert 3fm Serious Request. Drie dj's betrekken dan voor een aantal dagen het Glazen huis. Dit jaar staat dit huis in Eindhoven en halen dj's Giel Beelen, Coen Swijnenberg en Gerard Ekdom geld op voor de "stille slachtoffers van Aids". Weeskinderen die hun ouders zijn verloren aan de gevolgen van Aids en HIV. Vaak leven deze kinderen in zware armoede. Soms leven hun grootouders nog, maar vaak staan deze wezen er helemaal alleen voor. Vaak met de zorg voor hun jongere broertjes of zusjes op hun schouders. De kinderen zijn veel te jong om voor hun hele familie te zorgen en vaak redden zij dit dan ook niet. Soms zijn deze kinderen zelf ook HIV positief. In samenwerking met het Rode Kruis zorgt 3fm ervoor dat deze kinderen weer een toekomst hebben. Het Rode Kruis levert eten, schoolmateriaal en medicijnen en vangt de kinderen op, zodat ze niet meer volwassen hoeven te zijn, terwijl ze dit nog lang niet zijn.

Onbewust heb ik de laatste tijd weer een aantal doelen gemaakt, maar geen van deze zijn echt noemenswaardig. Behalve dan het doel dat ik afgelopen zaterdag gehaald heb. Toen ben ik naar een concert geweest van een band die ik écht geweldig vind. Di-rect! En het was echt ge-wel-dig. Wat een energie hebben die mannen in hun lijf. Echt, wauw!

Al zolang ik me kan herrineren bijt ik nagels. Ik had een hele hoop middeltjes geprobeerd om te stoppen met het bijten. Tot nu toe was me dit nog nooit gelukt. Ik ben dan ook enorm trots dat ik het twee maanden heb volgehouden zonder nagels te bijten! Ik vind het echt een hele mijlpaal en ik ben ook niet van plan om weer te beginnen met bijten. De manier waarop ik het heb volgehouden is misschien een beetje apart, maar dat is gewoon door mijn nagels te lakken. Als ik mijn nagels gelakt heb en ik kom in een gestresste situatie terecht (en geloof me, dat overkomt me vaak) dan wil ik eerst de nagellak van mijn nagels afhebben. Pas als dat allemaal weg is kan ik bijten. Meestal is de gestresste situatie dan al voorbij en is het dus niet meer nodig om op mijn nagels te bijten. Hierdoor heb ik nogal een nagellakverslaving ontwikkeld, maar goed, mooie gelakte nagels zijn beter dan afgekloven nageltjes. Toch? Mijn nagels zijn nu langer en mooier dan ooit. Ik ben hier echt ontzettend blij mee.

God, ik heb echt heel lang niet aan deze blog gedacht. Een korte update dan maar.
Ik heb weer een nieuwe alfabetfilm gezien, namelijk de Gelukkige huisvrouw. Dit heeft ook meteen gezorgd dat ik mijn doel om twee Carice van Houten films te zien voltooid heb. Het naar een festival gaan zit er ook aan te komen, ik heb namelijk kaartjes gewonnen voor Beatstad! Ik ben er ontzettend blij mee maar het zou fijn zijn als ze ook zouden komen, ik heb ze namelijk een maand geleden gewonnen, maar heb ze nog steeds niet in huis. :( Ook is mijn kamer een maand netjes gebleven.
De rest van de doelen zijn helaas nog steeds niet voltooid, hoewel mijn handschrift er al netter uitziet en ik ook al een stuk minder flip als ik gestresst ben. Het gaat de goede kant op. ;)

Hoewel het eigenlijk allang niet meer mag wil ik jullie toch nog even een gelukkig nieuwjaar wensen.

Jap! Ik heb een van mijn 26 alfabetfilms gezien. New in town.

Lucy Hill (Renée Zellweger) leeft een geweldig leven in Miami. Ze heeft een topbaan met een geweldig salaris om zichzelf zo nu en dan eens te trakteren op schoenen of, waarom ook niet, een nieuwe auto. Dan krijgt ze de kans om haar carrière een flinke boost te geven, door bedrijfsleider te worden van een fabriek in Minnesota. Dat lijkt een eitje maar de werkelijkheid is natuurlijk anders. Ze heeft geen enkele luxe in haar huis, de fabrieksarbeiders hebben een gloeiende hekel aan haar en ze krijgt de vakbond op haar dak. Maar, de vakbondsleider blijkt toch wel erg leuk te zijn en ook het dorpje blijkt uiteindelijk zo zijn charmes te hebben. Langzaam maar zeker ontdooit Lucy en zorgt ze ervoor dat de fabriek niet gesloten hoeft te worden.

Ik vond de film leuk. Niet super, maar gewoon leuk. Het was gewoon weer een lekkere chickflick, niet heel bijzonder. Maar wel lekker op een zaterdagavond.

Ja hoor! Weer een doel gehaald. Ik heb namelijk weer een boek van Ronald Giphart gelezen: "Phileine zegt sorry". Ik moet jullie denk ik even inlichten waarom dit doel op mijn lijstje staat. Ongeveer een jaar geleden was er een film op tv: "Ik omhels je met duizend armen." heette het. Ik was ontzettend onder de indruk van deze film. Ik weet niet preciees meer waarom, maar ik vond het zo mooi. Mijn moeder gaf me een tijdje terug het boek, en ik las het in een ruk uit. Ik vond het geweldig, en weer was ik ontzettend onder de indruk. Ik besloot dat ik meer van Ronald Giphart wilde lezen, en daarom dus: "Phileine zegt sorry". Ook van dit boek heb ik onwijs genoten. Ik heb echt dubbel gelegen van het lachen.